˙·▪●ما هیچ ، ما نگاه●▪·˙
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق ترست
توی این تقویم جیبی روز ها هم روز نیست روزها در چرخشند اما یکی "نو" روز نیست ابر چشمم بغض دارَد ، شعله در قلبم نهان آه می بارد دلم ، اما یکی دل سوز نیست گرچه پیمان بسته بودم با نگار سرنوشت منتظر باید شدن وقت وصال امروز نیست
کمتر سخن بگوييم که بزرگي ما در حرفهايي است که براي نهفتن داريم، نه براي گفتن
نوشته شده در چهارشنبه هفتم اسفند 1387ساعت
17:45 توسط عباس کریمی| |
نوشته شده در شنبه سوم اسفند 1387ساعت
16:42 توسط عباس کریمی| |
به نام حق
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.
او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.
اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...
ما هیچ ، ما نگاه
عباس کریمی
اهل زرین شهر (کنار کارخانه ی ذوب آهن)
با این پونزده سالی که خدا بهم داده تونستم بیشتر از تافل زبان یادبگیرم
اول مهر رفتم دوم ریاضی!
عاشق فیزیک، زبان، شعر (مخصوصا سهراب سپهری) و... هستم
در ضمن چند وقتیه دارم دنبال خودم می گردم(!)
می تونید کمکم کنید؟
133
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.
او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.
اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...
ما هیچ ، ما نگاه
عباس کریمی
اهل زرین شهر (کنار کارخانه ی ذوب آهن)
با این پونزده سالی که خدا بهم داده تونستم بیشتر از تافل زبان یادبگیرم
اول مهر رفتم دوم ریاضی!
عاشق فیزیک، زبان، شعر (مخصوصا سهراب سپهری) و... هستم
در ضمن چند وقتیه دارم دنبال خودم می گردم(!)
می تونید کمکم کنید؟
133
