˙·▪●ما هیچ ، ما نگاه●▪·˙
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق ترست
در زمان هاي بسيار قديم وقتي هنوز پاي بشر به زمين نرسيده بود فضيلت ها وتباهي ها د رهمه جا شناور بودند آنها از بيكاري خسته و كسل شده بودند روزي همه فضايل و تباهي ها دور هم جمع شدند خسته تر و كسل تر از هميشه!!! ناگهان ذكاوت ايستاد و گفت : بياييد يه بازي مثلاً قايم باشك همه از اين پيشنهاد شاد شدند و ديوانگي فوراً فرياد زد : من چشم مي گذارم و از آنجا كه هيچكس نمي خواست به دنبال ديوانگي بگردد همه قبول كردند ديوانگي جلوي درختي رفت چشم هايش را بست و شروع به شمردن كرد : يك ، دو ، سه... همه رفتند تا جايي پنهان شوند لطافت خود را به شاخ ماه آويزان كرد خيانت داخل انبوهي از زباله پنهان شد اصالت در ميان ابرها مخفي شد هوس به مركز زمين رفت طمع داخل كيسه اي كه خودش دوخته بود رفت و ديوانگي مشغول شمردن بود هشتاد و نه ، نود ، نود و يك ... همه پنهان شدند به جز عشق كه همواره مردد بود و نمي توانست تصميم بگيرد هنگاميكه ديوانگي به صد رسيد عشق پريد و در بين يك بوته گل رز پنهان شد ديوانگي فرياد زد : دارم ميام و اولين كسي كه پيدا كرد ، تنبلي بود . سپس لطافت را يافت كه به شاخ ماه آويزان بود دروغ ته درياچه، هوس در مركز زمين، يكي يكي همه را پيدا كرد به جز عشق او از يافتن عشق نااميد شده بود حسادت در گوش هايش زمزمه كرد : تو فقط بايد عشق را پيدا كني و او پشت بوته گل رز است ديوانگي شاخه اي از درخت كند و با شدت و هيجان زياد آن را در بوته گل رز فرو كرد و دوباره و دوباره... تا با صداي ناله اي متوقف شد عشق از پشت بوته بيرون آمد با دستهايش صورت خود را پوشانده بود از ميان انگشتانش قطره هاي خون جاري بود شاخه به چشمانش فرو رفته بود و او نمي توانست جايي را ببيند او كور شده بود... ديوانگي گفت : اي واي ! من چه كردم من چه كردم... چگونه مي توانم تورا درمان كنم؟ عشق پاسخ داد : تو نمي تواني مرا درمان كني اما اگر مي خواهي كاري كني ، راهنماي من شو . و اينگونه بود كه عشق كور شد و ديوانگي همواره همراه او... نگاه مي كند اما نمي بيند . مي بيند اما نمي خواند . مي خواند اما نمي داند. مي داند اما عمل نمي كند . عمل مي كند اما هدف ندارد . هدف دارد اما عشق ندارد . عشق دارد اما حقيقت ندارد. حقيقت دارد خدايا ! كه ادمي بي تو هيچ ندارد . اي همه هستي ! همه عشق ! همه لطف و مهرباني ! كه با تو حقيقت دارد اي همه حقيقت ! همه روشنايي ! همه زيبايي ازوبلاگ اميركريمى
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.
او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.
اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...
ما هیچ ، ما نگاه
عباس کریمی
اهل زرین شهر (کنار کارخانه ی ذوب آهن)
با این پونزده سالی که خدا بهم داده تونستم بیشتر از تافل زبان یادبگیرم
اول مهر رفتم دوم ریاضی!
عاشق فیزیک، زبان، شعر (مخصوصا سهراب سپهری) و... هستم
133
