˙·▪●ما هیچ ، ما نگاه●▪·˙
بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که از حادثه ی عشق ترست
زمین آسمان درخت ها گنجشکها هم میخوانند تازه سنگریزه ها هم نمی آیند زیر پایت بازی در آورند و بلغزند تا بلغزانندت بعد هم بزنندت زمین با سر . اینجا همه می آیند دلِ خوش را کامیون کامیون می برند خُرده فروشی هم ندارند اصلاْ تا بروی و بپرسی که که دل خوش سیری چند ؟ ؟ ؟ ؟ اینجا تو هم بیا و خوب باش عیبی .... اشکالی هم اگر یافتی از این دیگران نیست ......... تو خوب باش باش .......... اوهوم ؟ دریا باشی یا یه گودال کوچک پر از آب اگه زلال باشی آسمان در توست! به پاي اولين لبخند پس از گريه ي بعد از تولدت هم نخواهد رسيد
به نام آنكه دوستي را آفريد، عشق را ، رنگ را ... به نام آنكه كلمه را آفريد.
و كلمه چه بزرگ بود در كلام او و چه كوچك شد آن زمان كه ميخواستم از او بگويم.
سالهاست دچارش هستم. و چه سخت بود بيدلي را ، ساختن خانه اي در دل.
و اين دل بينهايت، چه جاي كوچكي بود براي دل بيتابش.
او رفت و من نشناختمش . در تمام ميخكهاي سر هر ديوار، آواز غريبش را شنيدم
اما نشناختمش. همانگونه كه بغضهاي گاه و بيگاهم را نشناختم.
فقط آنقدر او را شناختم كه در سايه هاي افتاده به كلامش، به دنبال جاي پاي خدا باشم.
اينجا، هر چه هست، جز با صداقت او و كلام و نقشهاي او، حوض بي ماهيست.
شايد مزرعه اي باشد با زاغچه اي بر سر آن
زاغچه اي كه هيچكس جدي نگرفتش .
اينجا را هديه اش ميكنم. به آنكس كه براي سبدهاي پرخوابمان، سيب آورد.
حيف كه براي خوردن آن سيب، تنها بوديم . چقدر هم تنها ...
ما هیچ ، ما نگاه
عباس کریمی
اهل زرین شهر (کنار کارخانه ی ذوب آهن)
با این پونزده سالی که خدا بهم داده تونستم بیشتر از تافل زبان یادبگیرم
اول مهر رفتم دوم ریاضی!
عاشق فیزیک، زبان، شعر (مخصوصا سهراب سپهری) و... هستم
133
